Afgelopen zomer kondigde Antoon aan dat hij wel genoeg weken gewerkt had op Charme, hij bouwde met deelnemers een boot van opblaasballonnen en wenste zichzelf een behouden vaart. De boot zonk en Antoon zwom terug naar de kant. Die avond werd hij toegezongen, een prachtig adieu lied. Wij dachten stiekem dat Antoon zich zou bedenken en dit afscheid voelde niet definitief. Helaas bleek het anders.

Alom geliefd, altijd weer wat nieuws te beleven met hem – Antoon was eigenlijk niet weg te denken uit Charme.

In een open werkweek van 1977 (Kultuurdienst, landelijke dienst voor expressie) viel hij op als enthousiaste deelnemer en kwam al gauw als oproepbaar medewerker in het kader. Samen met hem volgde ik een grimeercursus bij de NOS en hij ging er zelf op door met een grimeerbedrijfje. Met hem heb ik tientallen jeugdvoorstellingen gespeeld met ons zelfgemaakte stuk “Boevenpak”. Na allerlei baantjes in een reclamebureau, jongerencentrum, scouting Nederland, zou hij uiteindelijk zijn eigen timmerbedrijf in Utrecht beginnen, wat hij enkele jaren geleden beëindigde.

Toen Margot en ik in 1982 (onder Buitenkunst) in Frankrijk begonnen bij boer Sam, was hij één van de vijf pioniers waarmee we het kamp opbouwden.

In de jaren negentig had hij een mindere periode, waardoor hij niet bij de beginjaren van Charme was betrokken. In 2002 kwam hij weer in beeld en werd direct weer enthousiast. Elk jaar weer werkte hij wekenlang als docent beeldend volwassenen of in het houtatelier.

Hij werd trouw lid van onze filosofieclub in Culemborg en jaarlijks gingen we met z’n vieren naar Frankrijk voor een “houthakkersweekje”, wat weer bol stond van lekker eten, veel gesprekken en boswerk.

Hij was dan wel met pensioen, maar stilzitten kon hij nooit: had iemand hulp nodig dan was Antoon de eerste om in te springen.

Sinds een jaar of 2 kwam Antoon elke week met hondje Hannie naar Culemborg om lekker te koken en te poolen. Het was bij mij, eind november, dat hij onwel werd. Hij leek weer op te knappen na wat onderzoek en medicijnen, maar het werd anders…

Ik zal deze warme vriend missen, en met mij vele familieleden en vrienden.

Janhenk